Anno 2008: Winterse compassie
Tranen laten zoute sporen achter op mijn rood aangelopen wangen
Warme zilte druppels, parels van ijskoude snijdende windvlagen
Een vertroebelde blik moet zich inspannen om het bevroren fietspad te volgen
Mijn adem produceert vreemde vormen om ze rusteloos weer in het niets te zien verdwijnen
In stilte vervagen geluiden em schimmen naar een duistere omgeving
De sneeuw protesteert luidruchtig onder mijn gehaaste lichaam
Ik ben opgejaagd en luister amper naar de geluiden van de avond
De lichtbundel van mijn koplamp vangt mededogeloos de schimmen van de nacht
Een voorovergebogen lichaam doemt op uit de duisternis
Moeizaam schuivelend baant het lichaam een weg naar een onbekende bestemming.
Met bevroren handen diep weggemoffeld in versleten zakken
overstoorbaar, geen aandacht voor de nerveuse bewegingen van de shawl
Ik besluit te stoppen en bied de ploeterende man een lift aan
dankbaar en met vereende krachten vervolgen wij onze weg
Haastig, op zoek naar warmte, genegenheid of gewoon het beetje massel
Langzaam prikkelen warme kleuren en zoete geuren onze zintuigen
Eindelijk, het eind van de donkere tunnel is in zicht.
Afscheid.........het begin van een nieuw avontuur.