Bladeren vallen weer
Moegestreden bladeren vallen neer op ons moedertje aarde. Het weer wordt koud en nat maar de mens ook wat bedaarder.
Vliegend maakt de natuur zich op voor warme oorden. Kunstig vleien de goudkleurige bladeren zich op sompige boorden. Verblindend ontneemt de laag hangende zon je alle zicht. De knoestige wilg had al snel zich in zijn rol verplicht.
Een hamsterende eekhoorn bekijkt je nerveus met bolle wangen. Een gepensioneerd trekpaard schurkt zijn vacht langs roestige stangen.
Naakt en veel te kort hangt de wilg treurig over zijn sloot.
Achter zijn spiegelbeeld kleurt de werkelijkheid de avond rood. Het felle klingelen probeert je dromerige gedachten bruut te verstoren. Onder een luid “kedeng-kedeng” raast de trein weer naar het noorden.
De enthousiaste nieuwslezer orakelt voor de zoveelste keer; “kredietcrisis eist opnieuw slachtoffers een bank deze keer!”. Verwijtende reacties worden afgelost door verbaasde blikken. Een directielid ploetert stuiptrekkend verder het volk moet het maar slikken.
Eperlans (19/10/2009)